maandag 17 maart 2014

Mama



Ik voel een frons op mijn gezicht. Ik voel me moe en chagrijnig. Joshua ligt eindelijk alleen in bed te slapen.We hebben samen er twee uur over gedaan, voordat hij in dromenland terecht kon komen.

Het moederschap valt me af en toe zwaar. Ik geef dit niet zo graag toe. Ik hou niet van klagen.
Een teken van zwakte of negativiteit laat ik niet graag zien. Maar ook dat mag er zijn.

Moederschap is niet altijd makkelijk, leuk of gezellig. Het is ook mijn schouders eronder zetten en met volle moed doorgaan. En soms is die volle moed er niet. Dan ga ik met vermoeidheid verder als Pascal op dat moment het niet van mij over kan nemen.

De afgelopen dagen denk ik vaak aan mijn moeder.
Nu voel ik pas wat zij allemaal voor mij heeft gedaan.
Is dat vanzelfsprekend? Ik vind van niet.

Lieve Mama, ik ben je eeuwig dankbaar.


zaterdag 8 maart 2014

Naakt!



Vandaag voel ik mij Naakt. Kwetsbaar. Onzeker. Sinds de geboorte van Joshua sta ik oog in oog met mijn Eigenwaarde. Huishoudelijk Werk en het verzorgen van een Baby. Zo vanzelfsprekend. Daar valt geen eer aan te behalen. Met mijn thuisblijfmoederschap ben ik mijn Ego tegengekomen. Ik ben aan het Loslaten… Mijn Ego schreeuwt  af en toe om Aandacht en Erkenning.

Lieve Ego, het is tijd voor een vloeiende samenwerking: Gelijkwaardig en Liefdevol. Jij en ik. We zijn allebei geliefd. Onvoorwaardelijk.

Ego, jij herinnert mij aan mijn primaire behoeftes. Das ontzettend handig, want dan kan ik mijn behoeftes zelf vervullen. 
Sinds kort ben ik erachter gekomen dat ik geen zin meer heb om mezelf te bewijzen. Alles is goed zoals het nu is. Ook mijn moeilijke momenten.

Af en toe zit ik met mijn handen in het haar. Wat gaat er allemaal door mij heen? Ik voel emoties in mij opkomen. Inzichten vliegen voorbij. Dit moet geschreven worden. Maar ik kan niet altijd de juiste woorden vinden. Wat Moeilijk. En Irritant. Dit moet er even Uit.

Als ik mijn woorden niet kan vinden, vlieg ik naar Google. Met de woorden van derden geef ik uiting aan wat er in mijn hart en hoofd aan de hand is. Waarom durf ik zelf niet mijn eigen woorden te gebruiken? Waarom zwijg ik vaak? Durf ik nog steeds geen fouten te maken?

Mijn innerlijk kind heb ik sinds kort ontmoet. Kleine Tam en ik staan nu hand in hand. We zijn voor het eerst gelukkig samen. Af en toe voel ik mij nog steeds bang. Maar dat geeft niet. We gaan nu samen verder. Op Reis naar een onbekende Bestemming.

Inspiratie: