woensdag 25 januari 2012

Voor Papa


Mijn lieve vader Nguyen Duy Thuong.
Geboren: Tra Vinh, 2 december 1932
Overleden: Den Haag, 17 januari 2012


Leidschendam, 24 januari 2012

Lieve Papa,

Hier sta ik dan. Ik kom woorden tekort om te beschrijven wat ik voor U voel.

Lieve Papa, ik hou zielsveel van U. Ik heb Uw liefde gevoeld. Bij ons samenzijn heb ik altijd het gevoel gehad dat U mij iets mee wilde geven.

Lieve Papa, wees gerust. Ik heb heel veel van U geleerd. We hebben samen onze vrolijke en ook verdrietige momenten gedeeld. Vanuit mijn hart kan ik nu oprecht zeggen dat ik dankbaar ben voor alle momenten die ik met U heb gedeeld. Dankzij U, mijzelf en anderen voel ik mij gelukkig zoals ik nu ben.

Het mooiste wat ik via U heb geleerd, is onvoorwaardelijke liefde.
Mijn intentie is om onze onvoorwaardelijke liefde met hart en ziel te uiten en in te zetten.
Ik doe dit op mijn eigen wijze. Met vallen en opstaan. Met liefde voor mijzelf en voor de anderen.

Lieve Papa, ik voel mij ontzettend dankbaar dat ik U van dichtbij heb mogen meemaken. 
Ik dank U voor Uw liefdevolle Zijn.

Als afscheidslied wil ik graag Uw lievelingslied 'Que Sera Sera' spelen. Afgelopen weekend heb ik een paar uur geoefend. Ik had mijn saxofoon al meer dan 11 jaar niet aangeraakt.
Vandaag speel ik met liefde dit lied voor U.

In Liefde en Licht,

Con
Thanh-Tâm



zondag 8 januari 2012

Bij mezelf blijven









Gisteren hoorde ik de volgende uitspraak: "2012 is het jaar van de bewegingen."

Tijdens mijn ontmoetingen met ‘bewegingen’ en ‘groepen’ heb ik een belangrijke les en intentie geleerd:
“Wat de meerderheid ook vind, blijf trouw aan jezelf.”

Met deze intentie ga ik straks naar de Landelijke Occupy Meeting om te kijken wat de volgende stap voor mij zal zijn: een bijdrage leveren via Occupy of via een andere beweging m.b.t. menselijkheid.

zaterdag 7 januari 2012

Ruimte geven voor opkrabbelen

Butterfly


Met dankbaarheid kijk ik terug naar de voorgaande jaren. Het jaar van 2011 was een jaar van opstaan en mijzelf laten zien. Dankzij de steun van vrienden, familie, psycholoog en coach heb ik de ruimte gekregen om op eigen wijze en op eigen tempo op te krabbelen.

De woorden ‘iedereen is uniek’ lees en hoor ik regelmatig, maar in hoeverre dragen we dit met zijn allen uit?
Ik geloof dat iedereen uniek is: op onze eigen tempo en op onze eigen wijze krabbelen we op. Met het oog op de huidige maatschappij en de bezuinigingen vraag ik mij af of we allemaal de ruimte krijgen om dat te kunnen doen.

Dankzij Linus’ woorden in ‘Een betere wereld?’ verlang ik niet meer naar een ‘perfecte wereld’, maar naar een omgeving waar we samen ruimte geven voor opkrabbelen, compassie en begrip. Met andere woorden ruimte voor menselijkheid.

Met vallen en opstaan geef ik spelenderwijs ruimte aan menselijkheid. Ik doe dit via mijn contact met mensen: online en offline. Ik draag ‘Iedereen is uniek’ uit door o.a. mijn veronderstellingen los te laten en mijn Niets-is-vanzelfsprekend-bril op te zetten.

Daarnaast stel ik in mijn leven niet het geld, maar de Mens centraal. Ik draag dit uit door o.a. naast mijn baan vrijwilligerswerk te blijven doen.

Door de komst van de huidige bezuinigingen ben ik op zoek naar creatieve oplossingen: hoe kunnen we samen onze menselijkheid weer centraal stellen? Via o.a. Pameijer en de IN-beweging zoek ik graag gelijkgestemden op voor een daadkrachtige samenwerking t.b.v. menselijkheid en inclusie.

Mijn inspiraties:
Liefde