woensdag 29 juni 2011

GGZ voert actie


Created with Admarket's flickrSLiDR.

Vandaag was ik op het malieveld om de GGZ actie te steunen. Psychische kwetsbaarheid is iets wat ons allemaal kan overkomen.
Hopelijk zorgt het kabinet morgen voor een humane manier van bezuinigen.
Ik wens een samenleving waarbij iedereen er toe doet. Ik draag mijn eigen steentje bij via o.a. blogs, werk, vrijwilligerswerk en mantelzorg.

maandag 20 juni 2011

Klagen en vooruitgang


Mijn kijk op klagen.

Vanochtend werd ik wakker met een ontevreden gevoel. Het was maandagmorgen en ik moest weer vroeg opstaan voor een afspraak. Het liefst wilde ik in mijn bed blijven liggen en heerlijk uitslapen. Maar dat ging niet. Ik had een hardloopafspraak en ik wilde aan mijn afspraak houden.

Na het hardlopen heb ik met mijn loopmaatje in mijn achtertuin gebruncht. We hebben rond één uur s’middags afscheid van elkaar genomen. Kort voor het afscheid had ik mijn gevoel van ontevredenheid even uitgesproken.
“Waar ben je dan ontevreden over?”, vroeg mijn loopmaatje. “Tja, ik denk over mijzelf. En misschien heeft het te maken met de rommel in huis. Ik ga maar wat opruimen. Misschien helpt dat.”

Na het uitspreken van mijn ontevredenheid voelde ik mij opgelucht. Ik ging in mijn keuken zitten om een glas groene thee te drinken. Terwijl ik naar mijn achtertuin staarde, dacht ik opeens aan het fenomeen 'klagen'. Klagen, is dat altijd negatief?

Een paar weken geleden was ik samen met mijn vriend naar 'Puur Gelul' gegaan. Een cabaretavond met bekende schrijvers. Ik heb daar o.a. Nico Dijkshoorn gezien. De heer Dijkshoorn, een bekende schrijver die (volgens Marco Raaphorst) van ‘Klagen’ zijn vak heeft gemaakt.

Ik noem Nico Dijkshoorn in deze blog, omdat ik hem best grappig vind. Ik moet soms erg lachen om zijn uitspraken. ‘Zijn klaagspel’ raakt bij mij een humoristische snaar.
Daarnaast herken ik mijzelf in 'zijn klaagspel': het leven is niet altijd leuk en ik vind dat we onze ontevredenheid daarover ook mogen uiten. Als ik naar de liefhebbers van Dijkshoorn kijk, denk ik dat klagen tot herkenbaarheid en verbinding kan leiden.

De meeste mensen die ik tegenkom, hebben niets met klagen. Mijn vriend noemt mij weleens brompot, want ik voel mij bij hem veilig genoeg om uitgebreid te klagen. Buiten mijn liefdesrelatie klaag ik echter zelden. Als ik naar mijn oude blogposts terugkijk, zie ik veel positiviteit. Waar blijft de negativiteit? En waar blijft het klagen? Want dat vind ik ook bij het leven horen: een stuk negativiteit en klagen.

Mijn kijk op klagen is op dit moment het volgende:
Klagen is voor mij een uitingsvorm: het uiten van gevoelens met een verborgen wens.
De kunst van klagen is (volgens mij) om de volgende stap te zetten: na het uiten van gevoelens de verborgen wens formuleren en daarna de wens zelf (met/zonder hulp) in vervulling brengen.
Kortom, klagen is ook vooruitgang.

Mijn inspiraties:
http://www.opgroeieninverbondenheid.nl/1635/klagen-mag/
http://hofstijl.nl/2011/05/12/klagen-is-stilstand/
http://www.gezondinbedrijf.com/klagen-bevordert-de-werkprestaties

woensdag 15 juni 2011

Mijn achtergrond in het gemeentehuis


Een tentoonstelling met menselijke verhalen en foto’s van de migranten in Leidschendam-Voorburg.

Op donderdag 9 juni 2011 zijn mijn ouders en ik naar het gemeentehuis gegaan voor een tentoonstelling over migranten in Leidschendam-Voorburg. Er zijn foto’s te zien van migranten uit verschillende landen: o.a. Afghanistan, China, Hongarije, Indonesië, Irak, Iran, Marokko en Vietnam.

Op de tentoonstelling hangen er ook foto’s van mijn ouders en broers. Zij waren vroeger bootvluchtelingen en ze zijn op 10 juni 1980 gered door Nederlandse medewerkers van Smit-Lloyd 48.

De gemeente Leidschendam-Voorburg heeft met deze tentoonstelling (in mijn ogen) een positief gebaar laten zien: aandacht en erkenning geven aan menselijke verhalen.

De tentoonstelling heeft mij geraakt. Mijn ouders en ik hebben nog mooie momenten gedeeld: herinneringen ophalen en dankbaarheid ervaren.

maandag 6 juni 2011

In alle onschuld van mijzelf houden

Houden van mijzelf. Wat betekent dat voor mij?

In 2009 ben ik via een vriendin een spiegeloefening tegengekomen. Het is een oefening waarbij je in de spiegel kijkt en tegen jezelf zegt: ‘Ik hou van jou.’ Ik had deze oefening een paar keer gedaan. En om eerlijk te zijn: ik kon er toen niet zo veel mee. Ik heb de woorden gezegd, maar ik voelde niets. De woorden waren gewoon woorden. Het hele idee ‘houden van jezelf’ was voor mij een abstract iets.

En nu, twee jaar later, kijk ik met verwondering naar de ervaring van ‘houden van mezelf’. Ik kan het nog steeds niet in woorden vangen. Of omschrijven hoe het voelt en hoe het er concreet uitziet. ‘Houden van mezelf’ neemt steeds andere vormen aan. Een goede omschrijving lijkt kansloos, maar ik wil toch een poging wagen om een glimp van ‘houden van mezelf’ te vangen en te delen. Ik probeer een stukje vast te leggen, zodat ik er later naar terug kan kijken.

Na het lezen van diverse spirituele en filosofische teksten over ‘zelfliefde’ ben ik bewust geworden van mijn eigen behoeftes: ik wil zelf ontdekken wat ‘houden van mezelf’ voor mij betekent. En ik wil op mijn eigen manier uitdrukking geven aan ‘houden van mezelf’.

Op vrijdagavond 3 juni 2011 heb ik ‘houden van mezelf’ toevallig vastgelegd in een video. Ik had toen een afspraakje met mezelf in Scheveningen. Ik liep op het strand en was verwonderd over de schoonheid van schaduw.
In de video hoor je het lied ‘Peru’ van Marco Raaphorst. Ik associeer ‘Peru’ met verwondering en onschuld.